Onlangs zag ik een ontroerend interview op de EO met demissionair staatssecretaris Paul Blokhuis. In het programma ‘de Kist’ stond hij stil bij het verlies van zijn dochter Julia. Julia was een jonge meid van 18 jaar oud die een zeldzame autoimmuun ziekte kreeg en binnen 4 dagen stierf.

Ik vind het een erg mooi interview en als u in de gelegenheid bent zeker de moeite om een keer terug te kijken. Dat gaat (denk ik) het makkelijkst via deze link : https://www.npostart.nl/dekist/13-09-2021/VPWON_1329437 RECTIFICATIE

Eerst wil ik graag wat rechtzetten uit het verleden: Wat mij in het bovengenoemde interview raakte was dat hij nog steeds vertelt dat hij 4 dochters heeft en dat er eentje daarvan is gestorven. Julia blijft er gewoon bij horen. En ik denk dat ouders die een kindje hebben verloren dit zullen beamen. Een kind wat je verliest blijft een onderdeel van het gezin vormen, dat poets je niet weg.

Nou hebben we jaren en jaren geleden (dat waren nog eens goede tijden!) als kerkenraad, zelf een kerkdienst in elkaar gesleuteld. Ik kreeg de preek toebedeeld over het Bijbelboek Job. U kent het verhaal van Job wel. De duivel mag Job van God uittesten en neemt hem alles af. Al zijn bezittingen en zelfs zijn kinderen. Blijft Job dan nog wel een gelovig man ? Nou, Job blijft fier overeind in zijn geloof en op het eind geeft God aan Job alles dubbel terug. Hij had bijvoorbeeld 3000 kamelen en kreeg er van God 6000 terug. Behalve …..behalve het aantal kinderen. Job had er 10 en krijgt weer 10 kinderen terug. Dominee Nico ter Linden schreef in zijn boek ‘Het verhaal gaat’ dat dit kwam doordat het een getal van de volheid was en vol nou eenmaal vol is (net zoals er in een vol glas er niets bij kan ).

Het verhaal van staatssecretaris Paul Blokhuis heeft mij laten inzien dat ds. ter Linden er, mijn inziens, naast zit. Want Job had voor zijn verzoeking 10 kinderen en kreeg er later van God 10 bij.
Job had dus 20 kinderen, waarvan er 10 waren ontvallen. De kinderen die Job ontvallen waren zijn niet weg ! Nee, die heeft God al lang in de palm van zijn hand geschreven.

HOUD UW GEZICHT STEEDS OP DE ZON GERICHT
In hetzelfde interview vertelt Paul Blokhuis dat er echt wel gebeden is in het ziekenhuis.
Of God een wonder wilde doen, of God Julia wilde genezen. En als genezing of een wonder dan uitblijft wordt het wel spannend om naar diezelfde God voor troost te gaan. Er is momenteel veel aandacht voor gebedsgenezing in onze kerk. Maar helaas is de werkelijkheid dat vaak genezing uitblijft of zich op een manier tot uitwerking laat komen die wij niet herkennen. En we weten best dat onze God niet bij Univé werkt zodat we verzekerd zijn tegen al het onheil van de wereld. Maar als genezing uitblijft zoals in het verhaal van Paul Blokhuis, dan wordt het dus wel spannend om bij diezelfde God aan te kloppen voor troost.

Dat doet mij denken aan een ander verhaal dat ik onlangs las :
De priester had het al vaker beweerd, maar een jonge vrouw was het er niet mee eens. Zij vroeg : ‘Waar is die goede God dan ? Hij zegt niets, Hij doet niets !’ De priester wees omhoog naar de zon. ‘God is als de zon. Ook de zon zegt niets en doet niets. Maar niemand zou zonder de goede zon kunnen leven.’ De vrouw dacht na.
Zij had al veel meegemaakt in haar leven. Ze keek niet omhoog, maar naar de grond.
Zij wees naar de donkere schaduwplekken die overal te zien waren. Ze zei ‘Waar de zon schijnt, zijn er ook schaduwen’ .
De priester kon het niet ontkennen. Hij kende de bittere werkelijkheid van het leven. En hij antwoordde ‘Je hebt gelijk, maar vergeet niet : houd uw gezicht steeds op de zon gericht. Zo zullen de schaduwen achter u vallen.’

Er zit veel beeldspraak in bovenstaand verhaaltje. Verdriet en ziekte zullen in dit aardse leven blijven bestaan. Schaduwen die vallen over ons leven. Het missen van een partner, het missen van een kind. Lichamelijk ongemak en ander verdriet. Een vervelende ex, gepest worden op school, je niet gehoord voelen in kerk en maatschappij. Het hoort er helaas allemaal bij hier op aarde. Maar onze blik mag omhoog gericht zijn. God verwarmt ons leven.
Zelfs een blinde die nog nooit de zon gezien heeft voelt wanneer de zon schijnt.
Ik bid u toe dat u ook zo God in uw leven voelt schijnen, vooral als het koud en kil aanvoelt.

Herman Kool ouderling-voorzitter
(10-21)