Mijn vrouw Ellen en ik zijn nog maar net terug van een (welverdiende) vakantie in Madeira.
Saampjes even bijkomen van een hectisch campingseizoen met onzekerheid, heftige gebeurtenissen en soms ook wat stress.

Madeira staat bekend als bloemeneiland, maar u zult begrijpen dat als je eind oktober gaat dit heel wat minder is. Desalniettemin was het daar prachtig. Enerzijds de stranden en anderzijds de bergen. We hadden deze bestemming specifiek uitgezocht door de mogelijkheid om veel te wandelen. Al wandelend heb je niet te maken met andere mensen (ivm corona), geniet je van de natuur en ben je ook lekker bezig om de ‘kop leeg te maken’.

Veel wandelroutes lopen langs zgn. levada’s. Aan de ene kant van het eiland, waar veel regen valt (maar waar geen akkers zijn), wordt het water opgevangen en via kunstmatig aangelegde gootjes (levada’s) naar de vruchtbare (maar droge gebieden) gebracht. Zodoende is de landbouwopbrengst op Madeira ook in droge tijden gewaarborgd. Heel slim !

Omdat er wel eens een steen in zo’n levada kan vallen, of een boomwortel de goot kan vernielen liggen er langs de levada’s onderhoudspaadjes. Hierop kunnen de onderhoudsmensen de boel inspecteren en herstellen. Nu blijken die onder- houdspaadjes prachtige wandelpaden te zijn. Vaak niet zo veel klimmen (want levada’s lopen redelijk horizontaal) en door bijna ongerepte natuur. Maar soms ook wel een beetje spannend en soms kruip en sluip door in de bergen uitgehouwen tunnels.

Levada is afgeleid van het werkwoord “nemen”. Aan de ene kant neemt het water en het brengt het water naar plaatsen waar het nodig is.

Nu thuis, al mijmerend en terugdenkend aan de mooie vakantie denk ik dat het eigenlijk voor ons christenen ook zo mag zijn. Soms is je geloof wat sterker en heb je als het ware ‘geloof te over’.
Maar er zijn ook momenten dat je geestelijk gezien aan de grond zit. Dat je als het ware die dorre tak in de wijngaard bent. Hoe mooi is het dan dat een gemeentelid jouw levada kan zijn. Jou helpt en bemoedigd. Dat kan bij uitstek in de kleine groepen.
De kleine groepen worden wijkkringen, Gemeente Groei Groepen of weer iets anders genoemd. Maar de strekking is hetzelfde. Samen, in een kleine vertrouwde groep, elkaar helpen. Soms ben jij de levada en geeft je de ander wat water op zn dorre geloofsakker, maar soms snak je naar een bemoedigend woord, een mooie tekst of een arm om je heen.
Daarom nogmaals mijn zwaarwegende oproep : sluit je aan bij een Gemeente Groei Groep !
Zo dwalend over Madeira bezoeken we ook vaak de kerken in de dorpen die we aan doen.
Ik vind het al prachtig dat door de weeks een kerk ook open is. Even naar binnen wandelen, even het pracht en praal in je opnemen van de Rooms Katholieke kerken.
Vooral de schilderijen vind ik altijd weer indrukwekkend om te zien. De lijdensweg van Christus wordt hier altijd weer prachtig afgebeeld. Wat opviel was het portret van een jonge man in een polo. Dit is de foto van Carlo Acutus. Een jongen die 14 jaar geleden is overleden aan leukemie op de jonge leeftijd van 15 jaar.

Paus Franciscus heeft opdracht gegeven om Carlo zalig te verklaren. Nu kan je daar natuurlijk alles van vinden, maar de reden dat deze jongen hiervoor in aanmerking komt is heel bijzonder. Carlo Acutis verkondigde zijn geloof volop via het internet. Zijn passie voor computers gebruikte hij om katholieke websites te bouwen en zo het evangelie uit te dragen.
Na zijn overlijden groeide Acutis uit tot een rolmodel voor gelovige jongeren.

Carlo leeft dus voort als voorbeeld voor anderen. Het gemis zal er bij zijn ouders niet minder om zijn, maar het mag een troost en bemoediging voor hen zijn dat hun zoon zoveel anderen met het evangelie bereikt.

Maar zo mijmerend en wandelend langs de levada’s vroeg ik mij af : “Wat voor rolmodel zijn wij eigenlijk ?” Jij, als jongere, voor andere jongeren. En u, als opa of oma voor uw (klein)kinderen ? Kunnen anderen zien wat Gods Evangelie voor u betekent ?

Ik denk dat het mooi is als mensen later aan u terug kunnen denken en zeggen : “bij hem/haar konden wij altijd terecht. We konden lachen om de verhalen van vroeger, maar als het even niet mee zat konden we ook terecht voor een luisterend oor en een wijs woord.
Hij/Zij was onze levada, het evangelie werd opgenomen en gebracht waar het nodig was.

En u, u mag er op vertrouwen dat de bron die de levada voedt nooit op zal raken.
Want iedere geestelijke levada wordt door Jezus gevoed. Want Hij heeft zelf al gezegd : “ Ik ben de bron van levend water ! “

Een hartelijke groet, ook namens mijn vrouw,

Herman Kool ouderling-voorzitter
(11-20)