Als je dit leest kun je denken: wat is dit nu weer voor een onderwerp.
Klopt, dat dacht ik ook. Maar toen ik verder las dacht ik, ja het is wel waar. Lees maar verder als je het op kunt brengen.

Het is een onvermijdelijk gegeven dat de mens, vroeg of laat, met lijden te maken krijgt. Er is geen sluiproute waarmee je lijden kunt voorkomen.
Het is noodzakelijk om ons af en toe wakker te schudden. Het stelt ons in de gelegenheid ons leven te evalueren en ons kompas te herijken.
Lijden functioneert dikwijls als Gods megafoon: alleen op die momenten dat wij gebroken zijn door lijden kan zijn zachte stem ons hart bereiken.
De grote vraag is of je het lijden onder ogen komt en er doorheen wilt gaan, of dat je ervoor wegvlucht. Het proces van sterven gaat echter door merg en been. Het vraagt moed en doorzettingsvermogen om het lijden in het gezicht te kijken en er door heen te gaan.

In 2 Samuël 1 staat de klaagzang van David over Saul en Jonathan beschreven. Het is een indrukwekkend stukje poëzie dat de diepte van lijden weergeeft. Tien jaar lang is David opgejaagd wild geweest, achtervolgd door Saul, de waanzinnige koning. Nu is hij en zijn drie zoons, waaronder Jonathan, de boezemvriend van David, gedood door de Filistijnen.

Lijden is in eerste instantie altijd een schok. Het blaast je van je voeten. Je kunt niet geloven dat het echt gebeurd is. Je kunt er niet of nauwelijks over praten. Toch zegt David eigenlijk dat hij de tijd terug wil draaien. Hij is zo van zijn stuk gebracht, dat hij wil dat het niét is gebeurd.
Van ontkenning gaat de klaagzang over in woede en daarna in verdriet dat zijn keel afknijpt. Van angst naar acceptatie. In een rouwfase in het leven zijn er meerdere fases.

1. Ontkenning. Deze fase mag niet te lang duren. Om het lijden goed te kunnen verwerken is het nodig om de realiteit onder ogen te zien.
2. Verzet en boosheid. Wanneer we met verlies van een geliefde worden geconfronteerd, wordt ons leven op de grondvesten geschud en is het normaal dat we ons hiertegen verzetten en boos worden. Het is belangrijk om deze boosheid in een veilige omgeving en op een gezonde manier te uiten.
3. Droefenis, gemis of verlangen. Het gaat hier om verdriet van binnenuit en het is belangrijk om tranen toe te laten. Huilen kan reinigend en helend werken.
4. Angst of een gevoel van verstikking. We kunnen het gevoel van binnenuit krijgen dat we bijna stikken. Het is belangrijk om deze angst te delen, zodat vanuit verbinding met anderen rust kan ontstaan.
5. Mentale en emotionele acceptatie. Diep van binnen verzoenen we ons met de situatie zoals die is en vatten we moed dat we verder kunnen met ons leven ook na de betreffende situatie van het lijden.
6. Het vernieuwen van banden. Er ontstaat ruimte om het leven weer een kans te geven om weer aan nieuwe relaties te denken. Er is weer een bodem voor vertrouwen.
7. Vergeving. Dit is een hele diepe stap om te komen tot verzoening met hetgeen wat gebeurd is. Het is een noodzakelijke stap om vooruit te komen.
8. Dankbaarheid. Wanneer het voorgaande met open vizier doorlopen wordt, met alle rauwe emotie en pijn die daar bij hoort, leer je leven vanuit dankbaarheid en vreugde.

Geen één rouwproces is hetzelfde, het kan een levenslang proces zijn, maar het kan ook veel korter zijn.
Het zal altijd grillig verlopen en er is geen goed of fout.
Probeer het lijden in jouw leven onder ogen te komen. Kijk het eens vol in het gelaat.
Lijden dat op een juiste manier doorleeft wordt, zal je helpen om je waardeschaal te herijken. Het kan je uiteindelijk een rijper mens maken. Presteren wordt minder belangrijk, een relatie belangrijker. Het gaat niet langer om doen, maar om zijn. Het gaat veel minder om jezelf, maar om een ander. Niet om nemen, maar om geven, Niet om plezier, maar om vreugde. Niet om later, maar om nu. Lijden is noodzakelijk om tot volwassenheid te komen.
Er moet iets in ons sterven zodat het nieuwe de ruimte krijgt om tot bloei te komen.

Groet Hans van Hemel
(11-22)