Al die onzekerheid van tegenwoordig. Kunnen we nu wel kerst vieren met familie?

Elkaar ontmoeten met Oud en Nieuw? Kunnen we de kerstnachtdienst wel vieren? Maar misschien ook wel een tandje erger : Krijg ik het virus ?  Of heb ik nog wel werk ?

 

En voor je het doorhebt voelt u zich een beetje ‘verloren’.   Verloren op ‘de grote zee’ van het leven.  Zelf heb ik het niet zo op de zee. Ik word een beetje zeeziek, ik vind het lastig navigeren op die uitgestrekte zee en als je niet oplet kunnen er zo maar stormen opkomen.

 

Zo kan dat ook in uw leven zijn. Bij ziekte, bij het gemis van een geliefde, bij het verliezen van werk en inkomsten en soms in het verliezen van zekerheden in het algemeen. Vooral in deze corona pandemie kunt u het gevoel hebben dat u  niet weet waar dit eindigt. We horen nu ook van dichtbij dat steeds meer mensen in quarantaine zitten of zelfs besmet zijn.

En dan deze tekst hieronder.  O, God, de zee is zo groot en mijn boot is zo klein.

Deze tekst heb ik vertaald van een plaquette die destijds in het Oval Office van President J.F. Kennedy hing. President Kennedy haalde de tekst ook regelmatig aan in zijn speeches.

 

Het is de eerste zin van een Bretons Visserman’s gebed. En ik vind het een mooie metafoor.

We weten vaak dat “ons bootje” te klein is om veilig te zijn op de grote zee van het leven.

We hebben Gods hulp nodig bij onze levensreis. ….. We hebben Gods armen om ons heen nodig omdat sommige aspecten van ons leven te angstaanjagend zijn. We hebben Gods (be)sturing nodig omdat de levenszee in alle richtingen hetzelfde lijkt.

 

Ik kwam op deze plaquette door een toespraak van Minister President Mark Rutte.

Misschien is het niet bij iedereen bekend, maar hij is al jaren lid van de PKN en doet er nooit geheimzinnig over dat hij gelovig is. Zo gaf Rutte pas een toespraak tijdens de Protestantse Lezing die jaarlijks op Hervormingsdag wordt gehouden. Persoonlijk vind ik het heel hoopgevend dat ons land bestuurd wordt door een christen. Als het goed is kijken wij christenen toch net anders tegen het leven aan dan ongelovige mensen.

 

Ik wil graag wat stukken met u delen vanuit deze toespraak van Mark Rutte:

“Als ik de onmogelijke opdracht zou krijgen met 1 woord te omschrijven wat de kerk voor mij persoonlijk betekent, zou ik waarschijnlijk zeggen: ‘Gezamenlijkheid’ “

 

“We kunnen er niet omheen: het coronavirus trekt een ongelooflijk zware wissel op onze samenleving. Op iedereen die door corona een geliefde moet missen. Op mensen die er nu heel ziek van zijn, of die worstelen met de lichamelijke en mentale nasleep van het virus. Op jongeren én ouderen die vanwege alle sociale beperkingen te maken krijgen met spanningen achter de voordeur, met eenzaamheid en depressieve gevoelens. Of op al die ondernemers van wie het bedrijf op omvallen staat en op de mensen die dreigen hun baan te verliezen.

Corona is, kortom, meer dan een virus, meer dan een ziekte alleen. Het is ook rouw, het is verlies, het is ontwrichting. Maar ik ben er van overtuigd dat de traditie waarin we staan, ons helpt deze moeilijke periode door te komen. Ieder van ons afzonderlijk en ons land als geheel. Die traditie is uiteraard niet exclusief christelijk, maar wel voor een belangrijk deel. En dat werkt heel direct en persoonlijk door, want wie in God gelooft, mag hoop hebben en daar gaat een enorme troost van uit. Zo werkt dat in ieder geval voor mij.”

 

En bijna aan het einde van zijn toespraak komt Rutte op de plaquette van J.F. Kennedy over ons kleine bootje op de grote zee :  “In de kerk voelen we: we zitten niet alleen in dat kleine bootje, we zitten er samen in, en we hebben in de geschiedenis voor hetere vuren gestaan. Dus ook deze periode komen we te boven. En die boodschap kunnen we volgens mij in deze tijd niet vaak genoeg horen. “  Tot zo ver Mark Rutte.

 

En zo mag het ook zijn. We zitten met z’n allen in hetzelfde schuitje. En met z’n allen kunnen we ook als gemeente deze pandemie aan. En we hoeven het niet alleen te doen !

Want mijn vertaling in het begin van dit stuk was niet correct. Want het gebed begint met :

O God, UW zee is zo groot.  Dus het bootje waarin wij zitten drijft op de zee van God. Hij is er bij. Het is Zijn zee. Hij draagt ons. En dat geeft mij persoonlijk veel troost.

 

Want ik vind het ook lastig om gemeente te zijn in corona tijd. Natuurlijk doen velen stinkend hun best. Het kindermoment is iedere week weer een pareltje, de voorzangers staan er toch maar weer elke zondagochtend. En de mannen van de techniek proberen elke zondag, soms met kunst en vliegwerk, een online uitzending te verzorgen. Maar de gezamenlijkheid waar Rutte mee begon is lastig te organiseren. We missen de ontmoetingen, het koffiedrinken na de dienst en de ongedwongenheid.

 

 

Maar samen komen we dit te boven, daar vertrouw ik op. In het Bretons Visserman gebed staat de zin :

“ Uw winden, o God, zo sterk, zo zwak mijn zeil.       Hoe zou ik ze kunnen beteugelen ……      tenzij Uw liefde machtiger was dan de toorn”

 

En onderweg naar het kerstfeest mogen we ieder jaar, dus óók dit jaar, weten dat Gods liefde groter was dan de toorn. God heeft zijn eigen Zoon naar de aarde gestuurd om ons te redden. Hij kwam naar ons om de weg vrij te maken naar God, zodat wij God onze Vader kunnen noemen. Wat een genade !

 

Ik wens u gezegende kerstdagen toe en alvast een gezond 2021. Een jaar waar op we hopelijk weer echt samen gemeente kunnen zijn. Tot die tijd : Houd moed, heb lief .

 

In Christus verbonden,

Herman Kool      ouderling – voorzitter

(12-20)